Varmış bir adam, yaşarmış kenara yakın da onun karısına gelirmiş bir adam. Ev saabi yatmış uyumaa, çıkayor karı dışarı da geler içeri. Da deer adama: “Çık dışarı da bak nası adam çaarayor seni?” Çıkmış adam gölmekçä dışarı. Öbür adam girmiş içeri da kitlemiş kapuyu. O ev saabi çıkmış sokaa da yollanmış bir hayli, döner geri, barayor karısına: “Mari, aç kapuyu”. Karı da deer: “Kimsin sän, ne arayorsun bu vakıt, içmişin, patlamışın da gelmişin bizä”. Başlayor karı baarmaa: “Ya kalk adam, gelmiş bir sarfoş ta baarayor bana: aç kapuyu”. Adam da baarımış: “Git yoluna, içmişin, patlamışın da bilmeersin näpayorsın”. Adam demiş: “Bu ev bezbelli diil benim”, da deer: “Gideyim da sayem”. Gider, sayêr köşedän beşinci, genä deer: “Bu ev”. Genä baarmış: “Mari, aç kapuyu”. Karı genä demiş: “Git işinä”. O genä gitmiş, saymış köşedän beşinci ev da därmiş: “Ev bu, da neiçin karı diil o?” Ya demiş: “Gideyim aula da bakayım buacıı, ondan tanırım”. Gider aula, baksa, bua onun da yatmış buanın yanında. Sabahlen çıkmış karı dışarı, baksa, kocası yatayor buanın yanında. Karı demiş: “Pı! Adam, sän neiçin yatmışın buanın yanında, sän buaya geldin, sän bızaalaycan”. Gider karı babuya, geler babu, yoklayor adamı da deer: “Buzaalaycı”. Adam her gün korkayor ki buzaalaycek. Gider adam saadıcına musaafirlää. Avşam olmuş, yatmışlar uyumaa. O gecä da saadıcın inää buzaalamış. Getirer saadıcı içeri buzaayı da koyêr kumisinin yanına. Kumisi duymamış hiç. Gecenin bir vakıdı uyanayor adam, baksa, yanında bir buzaa da demiş kendi-kendinä: “Ya buzaaladım saadıcın evindä”. Çıkayor gecä da kaçêr evä da deer karısına: “Karı, bän buzaaladım saadıçlarda da onnar da annamadı. Bän kaçtım, buzaa kaldı orda”.